بازگشت به لیست

کاردرمانی ذهنی-آموزشی

سندرم داون

تاریخ : ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۶   |    نویسنده : حسین ربوبی

سندرم داون یک ناهنجاری ژنتیکی است که به آن تریزومی (trisomy) نیز گفته می شود و در آن فرد مبتلا به جای ۲ نسخه از کروموزوم ۲۱، سه نسخه از این کروموزوم را به ارث می برد.می توان گفت که سندرم داون نادر است زیرا تقریبا ۱ نوزاد از هر ۱۰۰۰ نوزادی که زنده به دنیا می آیند به این اختلال مبتلاست.احتمال بروز این بیماری به مقدار بسیار کمی در پسران بیشتر از دختران است.به نظر می رسد که تاثیر گذارترین عامل خطر در ابتلا به سندرم داون را سن مادر تعیین می کند و هر چقدر سن مادر بیشتر باشد احتمال ابتلای نوزاد به سندرم داون بیشتر خواهد بود.

سندرم داون سه نوع اصلی  دارد .

 آموزش در افراد مبتلا به سندروم داون

پژوهشها نشان می دهد که میزان تاخیر رشد در سندرم داون، ثابت نیست. وبا  مداخله به موقع   می توان این تاخیر را به مقدار زیادی کاهش داد. در صورت مراقبت های به موقع  و کنترل مشکلات احتمالی، درمان های پزشکی مورد نیاز، آموزش مهارت های شغلی و… توانمندی های افراد مبتلا تقویت می شود و تعداد زیادی از آن ها می توانند تحصیلات متعارف برای این گروه را به اتمام رسانده و اشتغال در کارهایی که نیاز به تجزیه و تحلیل دقیق ندارند، برایشان امکان پذیر است.
از طرفی رویکرد خانواده محور در سال‎ های اخیر مطرح شده و بر اهمیت سهم خانواده تاکید شده است. در این رویکرد ابتدا عوامل استرس زایی که خانواده درگیر آن است را به حداقل رسانده و از ابتدای کودکی کاردرمانی را شروع می کنند.

باروری در مبتلایان به سندرم داون

پسران مبتلا، اغلب کمی دیرتر از پسران عادی بالغ می شوند، اما زمان بلوغ و دوره ماهانه دختران مبتلا با دختران و زنان عادی تفاوت ندارد. مردان مبتلا اغلب عقیم هستند اما شانس بارداری در زنان مبتلا ۶۰ درصد افراد عادی است. آن ها اغلب مشکلاتی در بارداری و تولد کودک (به علت قوام پائین عضلات و ارتباط آن با انقباضات زایمانی) دارند. معمولا ۳۵ الی ۵۰ درصد افراد مبتلا به نشانگان داون فرزندشان به سندرم داون مبتلا می شود. جهت کاهش احتمال خطر دربرابر سوءاستفاده جنسی و محافظت این افراد در مقابل این مسئله، توصیه می شود آموزش های متناسب با سن و فیزیولوژی بدن شان با توجه به ابعاد فرهنگی و اجتماعی به آن ها داده شود. بدیهی ست در آموزش این مسئله باید توان ذهنی آنها در نظر گرفته شود.
امید به زندگی در این افراد
خطر مرگ زودرس   بیشتر از جمعیت عادی است. علت این مرگ و میر اغلب بیماری های قلبی و عفونت است. به دنبال بهبود در مراقبت های بیماری های قلب و عروق طول عمر این بیماران افزایش یافته ولی همراه با سایر مشکلات شده است. طول عمر متوسط این بیماران در دهه ۱۹۱۰ دوازده سال، در دهه ۱۹۸۰ بیست و پنج سال و در دهه ۲۰۰۰ در کشورهای پیشرفته ۴۱ سال شده بود. طول عمر این بیماران بیشتر با شدت بیماری قلبی رابطه دارد. افرادی که دارای بیماری قلبی هستند ۶۰ درصد تا ۱۰ سالگی و ۵۰ درصد تا ۳۰ سالگی زنده می مانند. افرادی که فاقد بیماری قلبی هستند ۸۵ درصد تا ۱۰ سالگی و ۸۰ درصد تا ۳۰ سالگی زنده می مانند. اما امروزه میانگین امید به زندگی برای افراد مبتلا به سندرم داون امروزه به ۶۰ سال رسیده است.

  • خدمات درمانی، توانمندسازی عصبی شناختی، توانبخشی عصبی
  • کانال تلگرام موسسه کاردرمانی رشد به مدیریت دکتر ربوبی
  • مقالات عمومی و تخصصی، آموزش، آشنایی با درمان، تشخیص و ...